اشک هام که بارید ندایی بهم الهام شد که زیاد ناراحت نباش دلبستگی به خاک بدون وابستگی به خورشید محال است . هرچی هم که خاک برات عزیز باشه بدون خورشیدی که خاک را بارور کنه بودنت زیر سوال می ره .

خورشید است که سبزی گیاهی می شه که عاشقانه نگاهت می کنه . فروغ می گه نهایت تمام نیروها پیوستن به اصل خورشید است. این همون قصه ماده و ذهن است . قصه خاک و خورشید است . کاش مارکس هم به جای ماده و ذهن تعبیر خاک و خورشید را انتخاب می کرد . شاعرانه تر نمی شد ؟

قصه بودن آدم قصه خاک و خورشید است.

 شاید روزی این عنوان را دستمایه نوشتن یک کتاب کردم .

کلاس جامعه شناسی ادبیات استاد این جمله را گفت فکر کردم دیدم نور زیاد شهر من آدمها را کور کرده که ستاره ها را دیگه نبینن.

یا زنی که پرسه می زند ؟

من شاید هردوی اینها هستم .

من پرسه زنم

من دلایل خودمو داشتم برای نموندن مثل همیشه هم منطق پشتش هم قوی بود هم قانع کننده. اما مادری که ضجه های یه بچه چهار ساله روبرای اینکه بچه هه می خواهد پیشش بمونه نادیده می گیره نمی دونم از کدوم منطق پیروی می کنه. اصلا مادر بودن منطق بردار نیست سوال منم به همون اندازه بی منطقو بیخود  است .

مادری یه حس عجیب است که من فقط یه روز تمرینش کردم اما حتما مادره بی رحم نبوده هر چی با دنسته هام دست و پنجه نرم می کنم بیشتر می فهمم که مادره مشکلاتی داشته که حس مادری پیشش گم می شده ههیچ مادری بد نمیشه .کورت ونه گانت مدام می گه آری رسم روزگار این چنین است.

 خدا نجاتم بده 

علاقه یعنی چی ؟ یعنی میل برای نزدیک تر شدن به هم . یعنی تلاش غریزی واسه درک تمام ابعاد شخصیت آدمی که عاشقشی.یعنی دست و پا بزنی که فاصله ها کم بشن تا صمیمیت زیاد بشه. فاصله ها که کم شدن گندهای اخلاقی آدم ها هم کم کم بالا می زنه می بینی طرفت یه ویژگی هایی داره که حالتو بد می کنه. از طرفت فاصله می گیری.فاصلتو باهاش زیاد می کنی و به این نتیجه می رسی که فاصله با تمام بدی هاش ،نواقص طرف را که حداقل می پوشوند .همینه که دارم به این نتیجه می رسم که علاقه مند شدن اتفاق مسخره ای چون بعدش یه سر خوردگی و دلزدگی رو با هم داره . بعدش دست و پا زدن واسه دور شدن رو داره همون طور که قبلش دستو پا زدن واسه نزدیک شدن را داشت .عجیب و مسخره و پیچیده است نه؟این یادداشت را هم حیفم می آد به این مطلب اضافه نکنم. عطیه گاهی چیز هایی می نویسه که آدم بدجوری باهاش ارتباط می گیرهشایدم به خاطر اینه که بایکی از خاطره هام بدجوری چفت شده

   عطیه نامه:

یک تکه رولت خامه ای در به در شده جا خوش کرده یه گوشه ی یخچال و هیچ کسم محض رضای خدا نمیره سا یه اش رو از سر یخچال برداره. حتی موش کوچولوی خونه ام انگار هیچ تمایلی نداره بهش.همیشه همین طور بوده.آخرین بقایای یک اتفاق نه چندان دلنشین که همه زور می زنن در غالب یک تجربه ی مفید و به درد بخور جاش بزنن،به این سادگی ها دست از سر آدم بر نمی داره.گرچه زمان همه چیزو عوض می کنه ولی همه می دونیم بعضی چیزا بدجور به دل آدم می مونه.

این جور وقتها خدا به سرعت هر چه تمامتر دست به کار میشه و یادآوری می کنه که هر چه شد بگذار که بشه همون طوری که تا الانش شده و حتی ذره ای اهمیت نداره که چی شده و چی نشده و وقتی هیچ چیز برای هیچ کس فرقی نکنه اونوقته که نه بغض کردن و اشک ریختن دوای درد میشه نه بد وبیراه گفتن و سر به دیوار کوبیدن. میشینی توی تاریکی،چشماتو صد بار میبندی و باز میکنی،ولی هیچ فرشته و شبحی نازل نمیشه که یا جونتو بگیره یا مژده ی زندگی بی ملال بهت بده.

این جور وقتهاست که فقط میتونی زیر لب زمزمه کنی:شادم که می گذرد این روزها...

از بخت بد یا چه می دونم شایدم تقدیر بد،همه چیز" من حیث لا یحتسب " شده.امام زمان هم بعید نیست روزی ظهور کنه که یک نفر هم به یادش نبوده باشه.دختر بیچاره هم باید روزی بمیره که هیچ کس فکرشم نمی کنه. تو رو هم باید اون روزی  و اون جایی ببینم که عقل جنم بهش نمی رسه.

راستی تا یادم نرفته بگم که عینک دودی قیافه ی هر کیو قابل تحملتر کنه،مال تو یکی رو زشت تر میکنه. کیه که به ندیدن چشمای تو راضی بشه؟        

كه بقا دوام در دگرگوني است

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

گمان مبر که مرا میل این جهان باشد

کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست

چرا به دانه انسانت این گمان باشد ؟